آن دو چشم نکته بین و نکته گیر

در من آخر نکته ای بد دیده است

                           من چه می دانم که او

                                         با چه مقیاسی مرا سنجیده است

من همان هستم که بودم   شاید او

              چون مرا دیوانه خود دیده است

                            بی وفایی میکند تا بلکه من

                                         دور از دیدار او عاقل شوم

کافیست به خیابان بروی تا ببینی چرا خدا وجود ندارد

به من بگو اگر خدا وجود داشت این همه مریض می شدند؟

بچه های بی سرپرست پیدا میشد؟

اگر خدا وجود میداشت نباید درد و رنجی وجود داشت

نمیتوانم خدای مهربانی را تصور کنم که اجازه میداد این همه درد و رنج و جود داشته باشد 

مشتری لحظه ای فکر کرد اما جوابی نداد. چون نمیخواست جر و بحث کند

آرایشگر کارش را تمام کرد و

مشتری از مغازه بیرون رفت 

به محض اینکه از مغازه بیرون آمد

مردی را دید با موهای بلند و کثیف

و به هم تابیده و ریش اصلاح نکرده

ظاهرش کثیف و به هم ریخته بود

مشتری برگشت و دوباره وارد آرایشگاه شد

:و به آرایشگر گفت

میدانی چیست! به نظر من آرایشگر ها هم وجود ندارند

:آرایشگر گفت

چرا چنین حرفی میزنی؟

من اینجا هستم. من آرایشگرم

همین الان موهای تو را کوتاه کردم 

:مشتری با اعتراض گفت

نه. آرایشگرها وجود ندارند

چون اگر وجود داشتند. هیچکس مثل مردی که

بیرون است. با موهای بلند و کثیف و ریش اصلاح نکرده پیدا نمیشد

آرایشگر: نه بابا !  آرایشگرها  وجود دارند

موضوع این است که مردم به ما مراجعه نمیکنند

مشتری تائید کرد: دقیقا نکته همین است

خدا هم وجود دارد!

فقط مردم به او مراجعه نمیکنند و دنبالش نمیگردند

برای همین است که این همه درد و رنج در دنبا وجود دارد

بچه که بودم تا 10 میشمردم ، فکر میکردم آخر همه چی 10 هستش، حالا نمیدونم آخر دوست داشتن چقدره ، ولی میخوام بگم دوستت دارم قدر 10 تای بچگی

قفس داران سكوتم را شكستند/دل دائم صبورم را شكستند به جرم پا به پاي عشق رفتن/پروبال عبورم را شكستند مرا از خلوتم بيرون كشيدند/چه بي پروا حضورم راشكستند تمنا در نگاهو موج مي زد/ولي روياي دورم را شكستند

کاش دوستي ها مثل رابطه دست و چشم بود. وقتي دستت زخم مي شه چشمت گريه ميکنه و وقتي چشمت گريه مي کنه دستت اشکشو پاک مي کنه

ميگن لبخند ربطي به مرگ نداره ولي تو بخند تا من برات بميرم...

هر وقت تونستی برف روسیاه کنی . هر وقت تونستی پای کلاغ رو سفید کنی . هر وقت تونستی آتش رو ببوسی هر وقت تونستی توی آب یه نفس عمیق بکشی اون موقع من هم می تونم تو رو فراموشت کنم

مي دوني اگه خورشيد بميره چي مي شه . اونوقت زمين دورتومي گرده . ولي من نمي زارم چون فقط من بايد دورت بگردم

اگه قرار بود لیلی و مجنون به هم ميرسيدن كه ديگه نه ليلي ليلي بود نه مجنون مجنون عشق واسه رسيدن نيست . عشق حسرت رسيدنه

ميگن يه ماه تو آسمون يه فرشته رو زمين.عزيزم خسته نميشي دو شيفت كار مي كني

چه زيباست بخاطر تو زيستن و برای تو ماندن و به پاي تو سوختن و چه تلخ و غم انگيز است دور از تو بودن برای تو گريستن و به عشق و دنيای تو نرسيدن ... ای كاش ميدانستی بدون تو و به دور از دستهای مهربانت زندگی چه ناشكيباست ...

شب برای چیدن ستاره های قلبت خواهم آمد .بیدار باش من با سبدی پر از بوسه می آیم و آن را قبل از چیدن روی گونه هایت میکارم تا بدانی ای خوبم دوستت دارم

يه روز مادرم منو نفرين کرد و گفت: الهي درد بي درمون بگيري. نفرينش گرفت و عاشق شدم!

گر هم گله ای هست دگر حوصله ای نیست

سر گرم به خود زخم زدن در همه عمرم

هر لحظه جز این دست مرا مشغله ای نیست

دیریست که از خانه خرابان جهانم

بر سقف فرو ریخته ام چلچله ای نیست

در حسرت دیدار تو آواره ترینم

سفر هميشه قصه رفتن و دلتنگيه

به من نگو جدايي هم قسمتي از زندگيه

هميشه يک نفر ميره آدم و تنها مي ذاره

ميره يه دنيا خاطره پشت سرش جا مي ذاره

هميشه يک دل غريب يه گوشه تنها مي مونه

يکي مسافر و يکي اين وره دنيا مي مونه 

آخر گذشت
آن زمان کهنه ی دیدار
رفت آن ثانیه های پر هیاهو
شکست آن لحظه های زیبا
و تو ، چه ساده گذشتی از این همه احساس

 اگه چشمات خيس شد بدون

داري به خودت دروغ مي گي ...

واژه هایی هست که گاه در قاموس هیچ ادیبی پیدا نمی شود

واژگانی از جنس نور از تبار قلم از فرزندان عشق..

این منم خسته از تکرار وبیهودگی

بدنبال واژه ای هستم که هرچه تکرار شود قند مکرر است

واژه ای که بی دریغ تا هستم بپایت خواهم ریخت...

واژه ای که اولین کلامم بود واخرینش...

واژه ای که دوستش داری ودوستش دارم...

دوستت دارم دوستت دارم.............

با من بنشين، و از آنچه بر تو گذشته بگو،
از غمی که شانه‌هايت را می‌آزارد،
از خاطره‌ای که بلور ظريف بغضت را می‌شکند،
از آن سَمّی بگو که در وجودت رخنه کرده،
از آن خاطرۀ مسمومی که می‌ترساندت،
از تمام دلتنگيت، آرزويت، وجودت؛

آری، می‌دانم که ياريت آسان نيست...
شايد نتوانم وجودت را از آن سم و درد برهانم...
شايد فقط زمان است که حسّ گذشتنش تو را تسکين دهد...
ولی شايد دستم پناهگاهی موقّت برای دست خسته‌ات شود...
شايد سکّويی شوم تا گام بعديت را استوارتر برداری،
شايد بهانه‌ای بچه‌گانه باشم تا نقش لبخندی تا ابد روی لبت جا خوش کند... 

روزها گذشت و گنجشک با خدا هیچ نگفت....

فرشتگان سراغش را از خدا گرفتند

و خدا هر بار به فرشتگان این گونه می گفت:می آید،من تنها گوشی هستم که غصه هایش را می شنود و یگانه قلبی ام که دردهایش را در خود نگه می دارد.

 سر انجام گنجشک روی شاخهای از درخت دنیا نشست.

فرشتگان چشم به لبهایش دوختند،

گنجشک هیچ نگفت

 و خدا لب به سخن گشود:"با من بگو از آنچه سنگینی سینه توست."

گنجشک گفت:لانه کوچکی داشتم،آرامگاه خستگی هایم بود و سر پناه بی کسی ام.تو همان را هم از من گرفتی.این طوفان بی موقع چه بود؟چه می خواستی از لانه محقرم؟کجای دنیا را گرفته بود؟وسنگینی بغض راه بر کلامش بست.

سکوتی در عرش طنین انداز شد. فرشتگان همه سر به زیر انداختند.

خدا گفت:ماری در راه لانه ات بود..خواب بودی..باد را گفتم تا لانه ات را واژگون کند...آنگاه تو از کمین مار پر گشودی.

گنجشک خیره در خدایی خدا مانده بود.

خدا گفت:وچه بسیار بلاها که به واسطه محبتم از تو دور کردم و تو ندانسته به دشمنی ام برخاستی.

اشک در دیدگان گنجشک نشسته بود.

ناگاه چیزی در درونش فرو ریخت.های های گریه هایش ملکوت خدا را پر کرد...

مهربانم، ای خوب

یاد قلبت باشد یک نفر هست که اینجا

بین آدمهایی که همه سرد و غریبند با تو

تک و تنها، به تو می اندیشد

و کمی

دلش از دوری تو دلگیر است

مهربانم ای خوب

یاد قلبت باشد، یک نفر هست که چشمش

به رهت دوخته ، بر درمانده

و شب و روز دعایش این است

زیر این سقف بلند، هر کجا هستی، به سلامت باشی

و دلت همواره، محو شادی و تبسم باشد

مهربانم ای خوب

یاد قلبت باشد، یک نفر هست که دنیایش را

همه هستی و رویایش را

به شکوفایی احساس تو پیوند زده

و دلش می خواهد لحظه ها را با تو به خدا بسپارد

مهربانم ای خوب

یک نفر هست که با تو

تک و تنها با تو

پر اندیشه و شعر است و شعور

پراحساس و خیال است و سرور

مهربانم این بار یاد قلبت باشد

یک نفر هست که با تو به خداوند جهان نزدیک است

و به یادت هر صبح گونه سبز اقاقی ها را

از ته قلب و دلش می بوسد

و دعا می کند این بار که تو

با دلی سبز و پر از آرامش، راهی خانه خورشید شوی

و پر از عاطفه و عشق و امید

به شب معجزه و آبی فردا برسی

گویند که در میان میوه ها سیب نکوست  

نیمش رخ عاشق است و نیمش رخ دوست

این زردی و سرخی که در او می بینی

زردی رخ عاشق است و سرخی رخ دوست  

روزگاريست كه من در پي عشق
به سر كوچه ي مرموز وفا مي نگرم
وبه هر حال در اين كوچه كه با رد تو ماءنوس شده
من به خاموشي اين خاطره ها مي نگرم
من به خاموشي يك مشت صدا
كه تو را به سوي خود مي خواند
من به خاموشي صد وعده ي پوچ
به سر كوچه ي مرموز وفا مي نگرم 

جوان گفت : حکم آنچه تو فرمایی ...

دختر تپه کنار روستا را نشان داد و گفت : اگر طالب منی ، پیراهن از تن بیرون ار و از بالای تپه پر از تیغ تا به پایین غلت زنان بیا ...

جوان بی درنگ چنین کرد.

وقتی با تن خونین ، کنار معشوق روی زمین افتاد ،دلبر پشیمان از کار خویش ، سر عاشق را به دامن گرفت و در حالکه گریه می کرد با دستان ظریفش تیغ ها را از بدنش بیرون می آورد . عاشق هم گریست.

معشوق گفت : به سبب ظلم من می گریی؟

جوان پاسخ داد : نه ، برای خویش می گریم که چرا تیغ بیشتری در بدنم فرو نرفت ، تا کمی بیشتر دستان مهربانت را روی بدنم احساس نمایم... 

کاش مال من بودی...

                                 از صمیم قلب دوستت دارم .

شاید آن روز که سهراب نوشت:

تا شقایق هست زندگی باید کرد!!!

خبر از دل پر درد گل یاس نداشت

خبر از تپش قلب جفاکار نداشت

باید این جور نگارش میکرد:

چه شقایق باشد چه گل پیچک و یاس

زندگی اجباریست!

 نمیدانم به گوشت میرسد آنجا صدای من , نمیدانم تو هم احساس خواهی کرد چون من درد هجران  را ؟ نمیدانم تو هم شبها به  یاد آن  شب دیدار ! , چراغان  میکنی از اختران اشک دامان  را ؟ نمیدانم  تو را شبها اگر خوابیست , می بینی مرا در ابر رویاها که می گریم ؟ نمیدانم گرامی داشتی آن عهد و پیمان را ؟ نمیدانم تو را هم از درون خسته دل , از درنگ خسته تقویم بیزاریست ؟ نمیدانم به خاطر داری آن ساعت که میگفتی و می گفتم : فراموشت نخواهم کرد تا جاوید ؟ نمیدانم تو را هم هست این امید که روزی از پس آن کوههای دور , بناگه دختر خورشید ,  بر قلب سیاه تیرگی تازد ؟ نمیدانم . نمیدانم

در جلسه امتحان عشق من مانده ام و یک برگه سفید یک دنیا حرف ناگفتنی ویک بغل تنهایی و دلتنگی درد دل من در این کاغذ کوچک جا نمیشود در این سکوت بغض آلود قطره کوچکی هوس سرسره بازی میکند وبرگه سفیدم عاشقانه قطره را به آغوش میکشد عشق تو نوشتنی نیست در برگه ام کنار آن قطره یک قلب کوچک میکشم وقت تمام است برگه ها بالا